lundi, janvier 27, 2025

Une journée au musée - Een dagje museum

Que vous évoque le mot Dacia ?
Lorsque l’on tape ce nom dans Google, les résultats de la première page ne parlent que de la célèbre voiture roumaine, liée à Renault. Mais bien sûr, mon blog ne va pas parler automobile… désolé messieurs.

Au IIᵉ siècle avant J.-C., les Daces, habitants de la Dacie (correspondant à une grande partie de l’actuelle Roumanie), vivaient dans une région stratégique, au carrefour de la steppe eurasienne, du monde méditerranéen et de l’Europe centrale. Cette position géographique leur a permis de bénéficier des influences culturelles des Grecs, des Celtes, des Thraces, des Scythes et des Perses. Convoitée par les Romains, la Dacie fut finalement conquise en 106 après J.-C., après deux batailles acharnées.
L’exposition "Dacia – Empire d’Or et d’Argent" met en lumière l’identité des Daces et leurs trésors en or et en argent, datant d’avant cette conquête. La Dacie, riche en ressources naturelles, notamment en or, maîtrisait l’artisanat des métaux précieux. Ces objets étaient souvent destinés à des rituels religieux ou à des offrandes sacrées, comme les célèbres bracelets en or massif de Sarmizegetusa, ancienne capitale dace.
Plus de 500 objets d’exception, provenant de 15 musées roumains, témoignent de ce patrimoine rarement exposé au public. Cette exposition se tenait jusqu’au 26 janvier 2025 au Drents Museum à Assen.

Nous avions prévu un week-end dans cette charmante région que j’ai déjà évoquée sur ce blog.

Samedi matin, après un trajet d’un peu moins de deux heures, nous étions prêts à découvrir l’exposition archéologique tant attendue. Mais à notre arrivée devant le musée, une scène inhabituelle nous a arrêtés : des journalistes étaient rassemblés et des policiers surveillaient les lieux. Intrigués, nous nous sommes approchés, mais la mauvaise nouvelle est vite tombée : le musée était fermé pour le week-end à cause d’un incident survenu dans la nuit. 

Que s’était-il passé ? Vers 3h45, une explosion a été signalée. Trois bracelets royaux et le casque en or de Cotofenesti, pièce emblématique datant de 450 av. J.-C., ont été volés.
L’explosion a causé d’importants dégâts au musée, qui restera fermé pour une durée indéterminée. Adieu à notre belle journée au musée.  Un véhicule suspect, incendié dans la nuit, semble lié à l’affaire. Les voleurs auraient changé de voiture, et celle abandonnée a été retrouvée près du village où nous logions.

Cet événement m'interroge. Assen, une petite ville de province, était-elle le lieu idéal pour accueillir ces trésors ? Les mesures de sécurité étaient-elles suffisantes ? Le casque de Cotofenesti, véritable joyau du patrimoine roumain, est si précieux qu’Interpol a été mobilisé, méritait-il plus de protection? Les voleurs, qui n’ont pris que quatre pièces parmi toutes celles exposées, avaient-ils un commanditaire ?

Ce vol interpelle sur la protection des musées de province et des trésors qu’ils abritent. En attendant les résultats de l’enquête, nous espérons que ces objets uniques retrouveront rapidement leur place. Ce week-end, prévu comme une parenthèse culturelle, restera gravé dans ma mémoire pour des raisons bien différentes.




Wat betekent het woord Dacia voor jou?
Wanneer je deze naam typt in Google, verschijnen op de eerste pagina alleen resultaten over de beroemde Roemeense auto, gelinkt aan Renault. Maar mijn blog gaat natuurlijk niet over auto's... sorry heren.

In de 2e eeuw voor Christus verbleven de Daciërs, inwoners van Dacië (een groot deel van het huidige Roemenië), in een strategisch gebied, op het kruispunt van de Euraziatische steppe, het Middellandse Zeegebied in Centraal-Europa. Dankzij deze geografische ligging konden ze profiteren van de culturele invloeden van de Grieken, Kelten, Thraciërs, Scythen en Perzen. Dacië was een gewilde staat voor de Romeinen en werd uiteindelijk in 106 na Christus veroverd, na twee hevige veldslagen.
De tentoonstelling "Dacia - Rijk van Goud en Zilver" belicht de identiteit van de Daciërs en hun goud- en zilverschatten, die dateren van vóór deze verovering. Dacia, rijk aan natuurlijke grondstoffen, met name goud, beheerste de bewerking van edelmetalen. Deze voorwerpen waren vaak bedoeld voor religieuze rituelen of heilige offers, zoals de beroemde armbanden van massief goud uit Sarmizegetusa, de oude stad van de Daciërs.
Meer dan 500 uitzonderlijke objecten uit 15 Roemeense musea getuigen van dit erfgoed dat zelden aan het publiek wordt getoond. Deze tentoonstelling was tot en met 26 januari 2025 te zien in het Drents Museum in Assen.

Wij hadden een weekend gepland in deze charmante streek, die ik al eerder op deze blog heb genoemd.

Zaterdagmorgen, na een rit van iets minder dan twee uur, waren we klaar om de langverwachte archeologische tentoonstelling te ontdekken. Maar bij onze aankomst bij het museum werden we verrast door een ongebruikelijke situatie: er waren journalisten verzameld en politieagenten bewaakten het terrein. Geïntrigeerd gingen we ernaartoe, maar al snel kregen we het slechte nieuws: het museum was vanwege een incident dat 's nachts had plaatsgevonden, voor het weekend gesloten.

Wat was er gebeurd? Rond 3.45 uur s' nachts werd een explosie gemeld. Drie koninklijke armbanden en de gouden helm van Cotofenesti, een emblematisch stuk dat dateert uit 450 v. Chr. , werden gestolen.
Door de explosie is er aanzienlijke schade aan het museum ontstaan. dat voor het weekend  gesloten blijft. Tot ziens: mooie dag in het museum! Een verdacht voertuig, dat 's nachts in brand werd gestoken, lijkt met de zaak te maken te hebben. De dieven zouden van auto zijn gewisseld, en het achtergelaten voertuig werd teruggevonden in de buurt van het dorp waar we verbleven.

Deze gebeurtenis roept bij mij vragen op. Was Assen, een klein provinciestadje, de ideale plek om deze schatten te tentoonstellen? Waren de veiligheidsmaatregelen voldoende? De Cotofenesti-helm, een waar juweel van het Roemeense erfgoed, is zo kostbaar dat Interpol werd gemobiliseerd. Verdiende deze helm meer bescherming? Hadden de dieven, die slechts vier van de tentoongestelde stukken meenamen, een opdrachtgever?

Deze diefstal zet aan tot nadenken over de veiligheid van provinciale musea en de schatten die zij herbergen. Terwijl we de resultaten van het onderzoek afwachten, hopen we dat deze unieke objecten snel weer hun plek vinden. Dit weekend, gepland als een cultureel intermezzo, zal om heel andere redenen in mijn geheugen gegrift staan.

jeudi, janvier 09, 2025

Le chaos des Pierres Jaumâtres


Le texte en Francais vient aprés la version Neerlandaise


Deze plek is zowel vreemd als opmerkelijk. Enorme stenen liggen verspreid over de berg Barlot. Deze stenen zijn er altijd geweest. Dit zijn geen megalieten of menhirs uit de oudheid. Hier is het erosie – regen, sneeuw, wind – die dit spectaculaire landschap heeft gevormd. Ze worden "Les Pierres Jaumâtres" genoemd.

Deze formaties inspireerden George Sand voor haar boek "Jeanne". Ze raadde aan om deze plek 's avonds te bezoeken, omdat het uitzicht op de Boussac-vallei bij zonsondergang schitterend is.

Jean-François Barailon, parlementslid voor Creuse, schreef een boek waarin hij alle legendes over deze locatie beschrijft. In 1927 werd de site geklasseerd op basis van de wet van 21 april 1906 betreffende de bescherming van natuurgebieden en monumenten van artistieke aard, waarmee het uitzonderlijke belang ervan werd erkend.

Volgens een lokale traditie waren hier vroeger warmwaterbronnen waar feeën (mâtres) kwamen baden en dansen. Maar het was natuurlijk verboden om daar na zonsondergang te komen. Een fee brak dit verbod en in haar woede liet de feeënkoningin de bronnen opdrogen en sloeg ze met haar hamer op de stenen, waardoor een chaotisch landschap ontstond. Na deze woedeaanval zou ze haar hamer hebben gegooid en gezegd hebben: "Waar mijn hamer valt, zal heet water stromen. » Zo ontstond het kuuroord Évaux-les-Bains, gelegen op 30 km afstand.

Elke steen van de Pierres Jaumâtres heeft zijn eigen verhaal... zelfs koning Arthur zou er doorheen zijn gelopen. Bij de rots van Teutates zou hij de dochter van de leider van de druïden hebben ontmoet, die prinses Tulla ter wereld bracht. Deze site staat vol met fascinerende verhalen, er is voor ieder wat wils.

Ik kan deze idyllische plek niet genoeg aanbevelen om er een middag met het gezin door te brengen. Waarom zou je niet net als Chopin en George Sand picknicken, een wandeling maken of elkaar verhalen vertellen? Het VVV-kantoor organiseert vertelmiddagen en biedt zelfs rondleidingen over de site aan.

En als kers op de taart is er een restaurant in de buurt waar je heerlijke pannenkoeken en ijs kunt eten. Wat kan ik nog meer zeggen? Laten we gaan!





Ce site est à la fois étrange et remarquable. D'immenses pierres parsèment le mont Barlot. Ces pierres ont toujours été là. Il ne s’agit pas de mégalithes, ni de menhirs d’anciens temps. Ici, c’est l’érosion – la pluie, la neige, le vent – qui a sculpté ce paysage spectaculaire. On les appelle les Pierres Jaumâtres.

Ces formations ont inspiré George Sand pour son livre Jeanne. Elle recommandait de visiter ce lieu le soir, car la vue sur la vallée de Boussac au coucher du soleil est tout simplement magnifique.

Jean-François Barailon, député de la Creuse, a rédigé un livre relatant toutes les légendes liées à cet emplacement. En 1927, le site a été classé sur la base de la loi du 21 avril 1906 relative à la protection des sites et monuments naturels à caractère artistique, reconnaissant ainsi son intérêt exceptionnel.

Une tradition locale raconte qu’autrefois, des sources d’eau chaude jaillissaient ici, où les fées (ou mâtres) venaient se baigner et danser. Mais, bien sûr, il était interdit d’y venir à la nuit tombée. Une fée enfreignit cet interdit, et dans sa fureur, la reine des fées tarit les sources et fracassa les pierres avec son marteau, créant ainsi ce paysage chaotique. Après cet accès de rage, elle aurait lancé son marteau en disant : « L’eau chaude jaillira là où mon marteau tombera. » C’est ainsi que serait née la station thermale d’Évaux-les-Bains, située à 30 km de là.

Chaque pierre des Pierres Jaumâtres a son histoire… même le roi Arthur serait passé par là. Près du rocher de Teutates, il aurait rencontré la fille du chef des druides, qui donna naissance à la princesse Tulla. Ce site regorge de récits fascinants, chacun y trouvera son compte.

Je ne saurais trop vous recommander cet endroit idyllique pour passer une après-midi en famille. Pourquoi ne pas pique-niquer comme Chopin et George Sand, se promener, ou encore se raconter des histoires ? Le syndicat d’initiative organise des après-midis contes et propose même une visite guidée du site.

Et cerise sur le gâteau : un restaurant se trouve à proximité, où l’on peut déguster de délicieuses crêpes et glaces. Que dire de plus ? Allons-y !


Plus d'infos: 

Pres de Boussac, les Pierres Jaumâtres

Les Pierres Jaumâtres 


vendredi, novembre 29, 2024

Hollandsche Rading

Un petit village niché dans la forêt et la lande, à proximité des étangs de Loosdrecht, Hollandsche Rading offre un attrait certain pour le tourisme. Apprécié pour ses randonnées, ses itinéraires cyclables et ses activités en plein air. Dès 1838, la fondation "Het Gooische Hotelplan" a entrepris de promouvoir la région du "Gooi en Vechtstreek" en créant le "Voetstappenpad", un sentier de randonnée de 25 kilomètres. Ce chemin, toujours connu, est jalonné de bornes en béton ornées d’empreintes de pied.


Hollandsche Rading se situe dans la province d’Utrecht, mais comme son nom l’indique, il marque la limite avec la province de "Noord-Holland", "Rading" signifiant "frontière". Cette particularité reste visible grâce aux bornes marquant la séparation entre les deux provinces, que l’on peut encore les observer aur la route.


Bien que ce village soit petit, avec environ 2 000 habitants (ce qui est modeste aux Pays-Bas, serait percus autrement en Creuse), il dispose d’une gare. Cette gare se trouve sur la ligne ferroviaire Utrecht-Hilversum, ouverte en 1885. Une anecdote locale raconte qu’un ancien directeur des NS (les chemins de fer néerlandais) aurait résidé dans le village, et que la gare aurait facilité ses déplacements, soulignant comment des personnalités influentes peuvent façonner des infrastructures, même aux Pays-Bas.

Le caractère frontalier du village se reflète dans la gare elle-même : ses quais traversent deux provinces. En prenant un train vers Utrecht, on se trouve en province d’Utrecht, tandis qu’un train en direction de Hilversum nous fait basculer en "Noord-Holland". Un autre élément distinctif de cette gare est l’utilisation de portails en béton pour les lignes aériennes, un choix technique lié à la reconstruction après la Seconde Guerre mondiale. Pendant le conflit, une grande partie des lignes ferroviaires néerlandaises fut bombardée, et la pénurie d’acier dans l’après-guerre obligea à utiliser des matériaux alternatifs comme le béton. Les portails en forme d’arc gothique spécifiques à la ligne Utrecht-Hilversum, sont uniques.


Hollandsche Rading a également été le foyer de plusieurs artistes notables. Adri Pieck (1919-1982), nièce du célèbre Anton Pieck (créateur du Sprookjesbos au parc Efteling), y vécut. Elle était une aquarelliste talentueuse, dessinant au pastel et peignant des paysages inspirés par la région du Gooi. 

Charles Weddepohl (1902-1976), sculpteur et peintre, y résida de 1937 jusqu’à sa mort. Il réalisa plus de 450 œuvres, dont certaines sont encore visibles dans le village. 


Ainsi, bien qu’il soit petit, Hollandsche Rading se distingue par son patrimoine naturel, historique et culturel.




Hollandsche Rading, een klein dorp gelegen vlakbij bos en heide en de Loosdrechtse plassen, is bekend bij toeristen. Het wordt gewaardeerd om zijn wandel-, fietsroutes. Al in 1838 spande de stichting "Het Gooische Hotelplan" zich in om de regio Gooi en Vechtstreek te promoten door het aanleggen van het "Voetstappenpad", een wandelpad van 25 kilometer. Dit pad wordt gemarkeerd door herkenbare betonnen markeringen versierd met voetafdrukken.


Hollandsche Rading ligt in de provincie Utrecht, maar markeert zoals de naam al doet vermoeden de grens met de provincie Noord-Holland, want "Rading" betekent "grens". Deze bijzonderheid blijft zichtbaar dankzij de palen die de scheiding tussen de twee provincies markeren, wat nog steeds langs de weg te zien is.


Hoewel dit dorp klein is, met ongeveer 2.000 inwoners, heeft het een treinstation. Dit station ligt aan de spoorlijn Utrecht-Hilversum, geopend in 1885. Een lokale anekdote vertelt dat in het dorp een voormalige directeur van de NS woonde en dat het station zijn reizen zou hebben vergemakkelijkt.  Het benadrukt hoe invloedrijke mensen de infrastructuur kunnen vormgeven, ook in Nederland.


Het grens karakter van het dorp komt tot uiting in het station zelf: de perrons zijn in twee provincies. Door de trein richting Utrecht te nemen, bevinden we ons in de provincie Utrecht, terwijl een trein richting Hilversum het perron is in Noord Holland. Een ander opmerkelijk element van dit station is het gebruik van betonnen bogen voor de bovenleiding, een technische keuze die verband houdt met de wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog. Tijdens het conflict werd een groot deel van de Nederlandse spoorlijnen gebombardeerd en het tekort aan staal in de naoorlogse periode dwong het gebruik van alternatieve materialen zoals beton. Uniek zijn de gotische bogen die specifiek zijn voor de lijn Utrecht-Hilversum.


Hollandsche Rading kent verschillende kunstenaars. Daar woonde Adri Pieck (1919-1982), nichtje van de beroemde Anton Pieck (maker van het Sprookjesbos in de Efteling). Ze was een getalenteerde aquarellist, tekende met pastelkleuren en schilderde landschappen geïnspireerd door het Gooi. 

Charles Weddepohl (1902-1976), beeldhouwer en schilder, woonde er van 1937 tot aan zijn dood. Hij maakte ruim 450 werken, waarvan sommige nog steeds in het dorp te zien zijn. 


Hoewel Hollandsche Rading klein is, valt het dus op door zijn natuurlijke, historische en culturele erfgoed.



meer informatie: Online museum De Bilt



samedi, septembre 28, 2024

Toulx Sainte Croix

Toulx-Sainte-Croix est un village perché sur une colline au nord-est de la Creuse. Il n'est pas très grand, avec ses 300 habitants, et il semble abandonné, comme tant d'autres villages en Creuse. Malgré son apparence d'immobilité, ce bourg regorge de pépites.


Tout d'abord, il y a son église du XIe siècle, ce qui n'a rien de particulièrement rare en France, comme le dirait un ancien collègue néerlandais. Mais ici, la rue coupe le bâtiment sacré en deux: en effet, le clocher est séparé de la petite église. Cela est arrivé au 17e siecle.


Ensuite, cette petite bourgade a un phare. Oui, un phare en haut d'une colline. La nuit, la ville illumine sa tour panoramique, et on peut bien la voir depuis la route départementale entre Boussac et Gouzon. En été, une fête est même dédiée à cette tour. La tour panoramique est un monument un peu à l'écart du village, au milieu d'un champ de pierres énormes où l'on peut se promener. Elle est à coté de l'antenne sismique. L'abbé Aguillaume, dans les années 1930 fit construire cet édifice au sommet de la montagne, à 655 mètres d'altitude, au lieu-dit "Brûdalis". D'apres la légende à l'emplacement même de l'ancienne tour à signaux gauloise. Après avoir monté les 74 marches, la vue imprenable à 360 degrés s'étend sur sept départements, et l'on aperçoit même la chaîne des Puys d'Auvergne, à plus de 100 km.


Toulx compte aussi divers petits endroits qui rappellent le passé : des lavoirs, des croix, une nécropole, et même des sarcophages.


Je vous parlerai une prochaine fois des Pierres Jaumâtres, qui valent également le détour dans la région.


Quand c'est pas le bon jour en haut de la tour panoramique.:) Als het niet de juiste dag is op de top van de panoramische toren.:) 


Toulx-Sainte-Croix is ​​een dorp gelegen op een heuvel in het noordoosten van Creuse. Het is met zijn 300 inwoners niet erg groot en lijkt verlaten, net als zoveel andere dorpen in de Creuse. Ondanks de schijn van onbeweeglijkheid is deze enclave vol verborgen schatten.


Allereerst is er de kerk uit de XIe eeuw, die in Frankrijk niet bijzonder is, zoals een voormalige Nederlandse collega zou zeggen. Maar hier snijdt de straat het heilige gebouw in tweeën: in feite staat de klokkentoren los van de kleine kerk. Het gebeurde in de 17e eeuw.


Ook staat er een vuurtoren. Ja, een vuurtoren bovenop een heuvel. 'S Nachts verlicht de gemeente haar panoramische toren, die u duidelijk kunt zien vanaf de hoofdweg tussen Boussac en Gouzon. In de zomer wordt er zelfs een feestje aan deze toren gewijd. De panoramische toren is een monument dat een beetje afgezonderd van het dorp ligt, midden in een veld van enorme stenen waar je kunt wandelen. Het bevindt zich naast de seismische antenne. Pater Aguillaume liet in de jaren dertig de toren bouwen op de top van de berg, op een hoogte van 655 meter, op een plaats genaamd "Brûdalis". Volgens de legende op de plek waar de oude Gallische signaaltoren stond. Nadat u de 74 treden heeft beklommen, strekt het adembenemende 360 ​​graden uitzicht zich uit over zeven departementen en kunt u zelfs de bergketen Puys d'Auvergne zien, meer dan 100 km verderop.


Toulx heeft ook verschillende kleine plaatsen die aan het verleden herinneren: washuizen, kruisen, een necropolis en zelfs sarcofagen.

Ik zal het de volgende keer met u hebben over de Pierres Jaumâtres, die ook in de regio een omweg waard zijn.


samedi, juillet 20, 2024

Bonjour,

Je vais changer un peu le but de ce blog. Je vais parler des villes qui me sont chères au cœur, aux Pays-Bas et aussi en France. Je vais commencer par la Creuse, mais je veux également parler des Pays-Bas, du nord de la France et aussi de la Champagne. Tout se fera bien sûr de manière bilingue, car c'est le fil rouge de ce blog.

Voilà, à bientôt.

Hallo,

Ik ga het doel van deze blog een beetje veranderen. Ik ga het hebben over steden die mij dierbaar zijn, in Nederland en ook in Frankrijk. Ik begin met 'la Creuse', maar ik wil het ook hebben over Nederland, Noord-Frankrijk en ook over Champagne. Uiteraard zal alles tweetalig gebeuren, want dat is de rode draad van deze blog.

Tot snel.